Susarak Bekleyiş Şiiri - Sahra Bilgen

Bir yanık vaktin içinden geçiyorum.
Adı konmamış bir suskunluk omzumda.

Gecenin dili çatlak,
her hecesi içime doğru kapanıyor.
Hatıralarımı bir eşiğe bıraktım;
geri dönmeyen ayak sesleri var.
Gölgeler sustukça büyüyor,
sessizlik kalabalık.

Bir bakışın artığıyım ben,
kırılmış bir anlamın kuytusu.
İçimde bir şey eksiliyor
ve eksildikçe
ağırlaşıyor.

Bir adım atsam,
bir söz daha söylense
dağılacak her şey;
boğazımda bekliyor.

Sevmek dediğin,
bir yere ait olamamaktır belki;
aynı yangında
hem kül
hem duman olmak.
Gidişler ezberlendi,
kalışlar sürgün.

Ben seni
dokunduğun yerlerden değil,
yıkıldığın anlardan tanıdım.
En sahici hâlin oradaydı.

Şimdi içimde bir mahzen var,
ışık girerse çökecek.
O yüzden karanlığı saklıyorum;
orada hâlâ sen varsın.

İşte bütün sessizliklerimin toplamı:
bir yanarak seviş,
bir sönerek bekleyiş.