Şule Akşit Şiirleri - Şair Şule Akşit

Bazen söylemek değil, duymak istersin.
Susarsın kelimelerin bittiği,
Gözlerin hadi konuş dediği yerde.

Çareli, çaresiz ne olduğu belirsiz ,
Sus pus olmuş,

Suçsa eğer
Bütün suç benimdi
Topala yürü dedim
Köre gör...
Umudum şımarık bir çocuktan beterdi
İmkansız imkansıza inanan için diyor

Sen bende benimle
Ne yaşarsan yaşa
Umurum da mı?
Ben yokluğun da bile
Varlığını yaşıyorum ya...
Gerisi boş...

Onları anlayan varsa,
Elbiseler de konuşur.

Küçücük, başını önüne eğince
İyice küçülen adamın sırtında,
Yaşını unutmuş bir kot ceketti.

İnsan gibi yaşamaya,kısaca
Özgürlüğe olan aşkımın dıştan görünüşüydün
Yaşanmamışlıklarla dolu bir yüreğin saf düşü
Yanlızlığımın için de üşüdüm
Kalabalıklarda..
Yanlızlığıma sarıldım...

Kelimelerden korkarım dedi adam...
Kelimeler sonlu,aşk sonsuz dedi kadın, korkma..
Haklısın dedi adam,
Allahın bildiğini kuldan saklamak niye
Olduğum gibi görünemiyorsam,yada
Göründüğüm gibi olamıyorsam

Arama, orada burada,
İnsandım,insana, insanca sarıldım,
Sonra bir şey oldu,neydi sorma
En sağlam yerimden kırıldım,
Kollarım iniverdi iki yanıma,
Ama,

Seni bilmediğim bir vakitten beri tanıyorum,
Onun bilişi bu biliş diye
Yemin etsem başım ağrımaz,
Sen yine de inanmazsın,
Ama,yeni doğmuş oğlak yavrusu gibi,
Koynumda ki huzuru da başka yerde bulamaz,

Yoo..! hayır aşkım, olmaz,
Bu sefer olmaz,
Telefonları önce ben kapatdım hep,
O küçük çay bahçesinden,
Her seferin de,
Önce ben ayrıldım.

Özlem geçmişe çengelli
Bir deneyim de olsa
Sevilen özlenir..
İçinde sevgi var ya...
Sırf; bu yüzden
Özlemeyi de seviyorum..