Sükut-ı Sual Şiiri - Enes Yakıştır

Çizim masalarında dilsiz gönyeler, sessiz cetveller,
Sen kâğıda çizgiler çizersin, benim dünyamda ise kıyametler...
Bastonumun mermere vuran her darbesinde adın yankılanır,
Bu nasıl bir ağır sitemdir ki yâr, ruhum o derya sesinin sükûtunda canlanır.

Sitemim sanadır; bir nefes ötemdeyken fersahlarca ırak oluşuna,
O bir gölge boyu mesafede, benden tek bir nida esirgeyip susuşuna.
Lakin bilirim, o mermer sabrı çatlatmak senin de elinde değildir,
Yaradan seni böyle vakur bir kale yapmış, sükûtun senin en ulu mülkündür.

Sivas’ın o ayazlı, mahcup rüzgârı esiyor senin sîretinde,
Bir görüş kabinidir aramızdaki bu mukaddes mesafe, mühürlenmişiz bu kaderde.
Servislerin o sarsıntılı yollarında, kalabalıkların o gürültülü orta yerinde,
On altı kilit vurulmuş sanki vuslata, dilsiz bir ibadet yeşerir kalbimin merkezinde.

Şimdi o podyum dünyasının sığ gürültülerini tamamen susturup geldim,
Gözün perdesini yırtıp, doğrudan senin o ruhunun tenine yöneldim.
Her gece seccademe dökülen o dilsiz, beş harfli yaş hatrına,
En dürüst, en ağır feryadımla sorarım o sarsılmaz vakarına:

Ey sesiyle zifiri dünyama şems-i mâh olan o mukaddes emanet,
Suretini görmediğim, sadece sîretindeki o nurla tanıdığım asil siluet.
Sorarım o derya avazının çekildiği o aşılmaz sessizliğinin ufkuna;
Sever misin beni? Ortak eder misin bu dilsiz hicretine nihayet?