Suda Dağılan Yüz Şiiri - Seyrani Göl

Su,
geceyi içene alan bir okyanus gibi
derinleşti.
Sessiz mevsimlerin girdaplarında boğuldum.

Eğildim sana doğru,
yüzün değmedi bana;
suretin, benden önce dağıldı
sessiz halkalarla.

Biri taş atmış olmalı zamana,
dalgalar hâlâ büyüyor
anlamsız rüyalarımda.

Suda çoğalan gökyüzü
değil artık;
sönmüş ışıkların
gecikmiş hatırasını yaşıyorum.

Belirsiz bir çizgi vardı,
su ile ben arasında;
şimdi o da eridi,
hangi taraf düş, hangisi ben
ayıramıyorum.

Ve hatıralar…
her bakışta biraz daha eksik,
her susuşta biraz daha derin.

Su beni taşımıyor artık,
ben de suya sığmıyorum
ikimiz de
birbirimizin yokluğunda
çoğalıyoruz.
S.GÖL