İnsanın Kendine Dönüşü Şiiri - Emir Ergi ...

insanın Kendine Dönüşü

Bir sabah aynaya baktım yeniden,
Yüzümde yılların sessiz izi vardı.
Herkese yetişmeye çalışırken ben,
İçimde bekleyen bir çocuk yaşlandı.

Başkalarının çizdiği yollarda yürüdüm,
Her adım biraz daha uzaklaştırdı beni.
Alkışlar arasında sessizce küçüldüm,
Kimse duymadı içimdeki “geri dön” sesini.

Sonra anladım: İnsan bazen kaybolur,
Kendisini bulacağı yere varabilmek için.
Bazı kapılar ardına kadar kapanır,
Daha doğru bir kapıyı arayabilmek için.

Ne geçmiş düşmandır ne yara utançtır,
Her acı ruhumuzda bir pencere açar.
Karanlık dediğimiz yalnız bir başlangıçtır,
Gece en çok, gün doğmadan kararır.

Artık kimseye yetişmek istemiyorum,
Her çiçek kendi vaktinde güzel açıyor.
Kendimi olduğum hâlimle seviyorum;
İnsan kendine dönünce dünya değişiyor.

Bir gün yolun kendi kalbine düşerse,
Korkma, orada seni bekleyen biri var.
Yıllardır susturduğun sesini dinlersen,
Göreceksin: İçinde hâlâ bir bahar var.

Söz : Emir Ergin Koç