Berivan Şiiri - Emir Ergin Koç

BERİVAN

Hangi kervan taşır benim dertle dolu yükümü?
Yaradan mı vermiş bana
Bin dertle bitmez gönül hükmümü?
Toprağımdan söküp attığın o sevgi kökümü
Koparıp atmak sana mı kaldı, Berivan?
Beni bu hayattan koparmak sana mı kaldı, Berivan?
Sana mı kaldı?

Her gelen ömrümden bin ömür çaldı.
Derdi derya bilmezdim,
Dertlerle dolu ummana saldı.
Kime güvendiysem, acımadan
Kanayan yarama tuz basıp sardı.
Sen de böyle acımasız mı olacaktın, Berivan?
Söylesene Berivan, söylesene...

Çektirdiğin bunca derdi, tasayı
Rabbim göstermesin kimselere böyle acı cefayı.
Senden beklediğim ahde vefayı,
Busem ile alnına koyduğum o son vedayı...
O da benden sana gönül kırgınlığım olsun, Berivan.
Kırgınlığımı anla, Berivan.
Anlayanım sen ol, Berivan.

Esir ettin ya beni yedi cihan ve âleme,
Tabirin sığmaz ki senin levh-i kaleme.
Hükmedemediğim gönül haneme
İstemeden hükümdar eylemişim seni, Berivan.
Hükümdarım sen olmuşsun, Berivan...
Sen olmuşsun.

Esaret bağlarında gül olmadım,
Özgürlük dağlarında diken oldum.
Yılkı tayları misali dağ bayır dolandım.
Aşkından günden güne bitip soldum.
Bir gönül içinde bin defa yanarak öldüm.
Aşkı için yanan Kerem ben,
Yakan Aslı sen mi oldun, Berivan?
Ateşim sen mi oldun, Berivan?
Of... Of...

Seni nasıl candan sevdiğimi sen hiç bilmedin.
Senden başkasına bir an olsun gönül vermedim.
Alnıma yazılan bu kara yazıyı
İstesem de ben silemedim.
Silebiliyorsan ne olur sen sil, Berivan.
Bu yalan hayattan beni
Sen sil, Berivan... Sen sil.

Dünya denen bu son sahne,
Bütün her şeyiyle binbir bahane.
Bu kalbi öldürdüğün çilehanemde,
Öldürdüğün bu kalbi al, senin olsun Berivan.
Bu da benden sana hatıra kalsın.
Sana son hatıram da
Bu kırık kalbim olsun, Berivan...