Spontane Şiiri - Serdar Tunçluer

Körfez açığında ada,
Palmiyeler…
Üzerinde sarmaşıklarla
Ardı sıra selviler
Denize uzanmakta… eller gibi
Albatroslar uçuyor
Yeni nesil yavrularla
Uzaklarda bir yerden ıslık sesi duyulmakta…kuş bu
Sahilde kum görebildiğimce güneye uzanmakta
Düş kızının kıvrımları…tepeler
Göğüslerinden utanmaz,
Kopmuş zati düğmeleri …deniz ortasında kayalar
Aç, aç…sev sevebildiğince orantılı tabiatı
Simsiyah saçları,kapkara gözleri ile bakire hayallerim
Kendine yer aramakta sevişmek adına
Şelalede…temizlenmeli girmeden koynuna,
Orkideler sürünmeli orkideler
Bırak şimdi aşktan bahsetmeyi
“Aşk başka bir şey “
Şimdi sevişmek zamanı
Geldi gelecekleri düşünmek değil sevişmek
“ bir ayindir melekler seyredecek “
Oldu olmadı değil sevişmek
“ bir müziktir dinlenecek “
Bırak şu mukayeseli art niyetleri
Nasıl, niçin, ne kadar, ne zaman, nerede… değil sorulara gebelik sevişmek,
“ sevişmek… birlikte doğmak sevişmek “
Geç şu abartılara mahkum olmayı,
Dalın denizlerinize birbirinizin
Karışın…
Yüzün enginlerinize,
Hedefsiz denizlerdir bunlar spontane
“ sevişmek…düşlerin birlikte uyumudur sevişmek “
Ne gerek kapı tıklatmalara,
Boy uzanmadık zillere uzanmak ne gerek,
Ardınca açılır sen yeterki davet et,
Girilir dehlizlerine bakire adanın
Aç gözlerini…
sakın kapama…
Gördüklerine iman et,
“ sevişmek…ibadettir sevişmek “
Helal mahreminle.