Söz Şiiri - Kasım Kobakçı

Söz,
Tek nefestir,
Sessizliğin soğuk yüzünde,
Harf sanıp, sarılır insan,
Dudaktaki o titreşime,
O, şahsın yankısıydı,
Susmak bilmedi,
Zira hakikat,
Daima, dil tutulmasıydı,
Bağırdığında boşluğa...
*
Hüküm,
Şu karardır,
Karmaşanın vahşi devrinde,
Adalet adına, sığınır halk,
Burçlardaki o duvara,
Taht, zatın arzusuydu,
İnmek dilemedi,
Fakat egemenlik,
Sürekli, taç yorgunluğuydu,
Oturduğunda şaha...
*
Vait,
Kuru senettir,
Güvensizliğin, dar vaktinde,
İmza niyetine, güvenir kul,
Kağıttaki o lekeye,
Bu, dostun yeminiydi,
Bozmak arzulamadı,
Halbuki yalan,
Bütün söz yitimiydi,
Eriştiğinde manaya...
*
Ferman,
Ağır yüktür,
İtaatin, eğik boynunda,
Buyruk bilip, uyar baş,
Yasadaki o maddeye,
Güç, erkin korkusuydu,
Karşı gelmedi,
Zira boyun eğmek,
Ebedi irade kaybıydı,
Düştüğünde ağa...
*
İma,
İnce perdedir,
Anlamsızlığın, düz çölünde,
Dize, görerek tutunur us,
Kıtadaki o ahenge,
İlham, aklın sırrıydı,
Çözmek seçmedi,
Nitekim mısra,
Tam hece kırılmasıydı,
Vardığında sonuna...
*
Hitap,
Gür nidadır,
Unutuşun, boş vadisinde,
Ses zannedip, döner ad,
Dağlardaki o oyuğa,
Övgü, kişinin gururuydu,
Duymak çekinirdi,
Oysa alkış,
Her an, el çırpılmasıydı,
Bittiğinde fasıla...
*
Veda,
Keskin sondur,
Ayrılığın, sivri ucunda,
Bitiş sayarak, bekler kalp,
Kapıdaki o tıkırtıya,
Gitmek, yolcunun çaresiydi,
Kalmak diyemedi,
Ne var ki firak,
Sırf, kalp ağrısıydı,
El salladığında cana...