Sonsuz Sürur Şiiri - Kasım Kobakçı

Dediler ki hayat fani bir masal,
Surların sesiyle uyandı ruhum.
İstemem dünyada ne şöhret ne mal,
Aşka kanat açıp uyandı ruhum.
*
Yüce melek çaldı ilahi bir sur,
Bütün kainatı kapladı bak nur.
*
Yıllarca gezindim hep yana yana,
Göklerin sesiyle uyandı ruhum.
Sığındım tövbeyle o ulu cana,
Huşuyla sarsılıp uyandı ruhum.
*
Melekler iniyor saf saf ne huzur,
Kalbimde çarpıyor uhrevi gurur.
*
Gözümden dökülen yaşlar sel oldu,
Secdeye kapanıp uyandı ruhum.
Gönlümün bahçesi kurudu soldu,
Rahmetin gölünde uyandı ruhum.
*
Sonsuzluk ufkunda zaman loş durur,
O dehşet anında nefesler kurur.
*
Duydum ki öteler çok daha derin,
Vuslata erişip uyandı ruhum.
Rüzgarı esiyor o kutlu yerin,
Hasretle tutuşup uyandı ruhum.
*
İlahi kudretten her kalp can bulur,
Günahkar bedenim nefesin solur.
*
Bir garip yolcuyum yolumda yavaş,
Menzile vararak uyandı ruhum.
Dünyayla bitmiştir bendeki savaş,
Gözyaşı dökerek uyandı ruhum.
*
Mahşerin gününde divan kurulur,
Hakkın fermanına orda uyulur.
*
Dağlar ufalandı denizler sessiz,
Dağılıp göçerek uyandı ruhum.
Kalırız o günde yalnız kimsesiz,
Kendinden geçerek uyandı ruhum.
*
O korkunç nidayla dağlar savruldu,
İsyan eden kullar narda kavruldu.
*
Söndü yıldızlar bak gökyüzü çorak,
Semaya bakarak uyandı ruhum.
Titreyip yarıldı altımda toprak,
Maziye dalarak uyandı ruhum.
*
Koşmaktan adımlar yine yorulur,
Amel defterinden hesap sorulur.
*
Sökülüp atılsın aradan engel,
Bir güvercin gibi uyandı ruhum.
Çağrı geldi bana ey kulum sen gel,
Sesinde eriyip uyandı ruhum.
*
Topraklar canlanıp baştan yoğrulur,
Bütün ölü beden kalkıp doğrulur.
*
Sona erdi artık bitiyor kelam,
Tekbiri duyarak uyandı ruhum.
Verilsin melekten sonsuz bir selam,
Aşkına doyarak uyandı ruhum.
*
Arınıp kalbimiz silinsin kusur,
Yüreği kaplıyor bir sonsuz sürur.