Sonsuz Düş Şiiri - Kasım Kobakçı

Baktım sessiz duran koca dağa,
Göz gezdirdim şu yeşil yaprağa,
Yüzü döndüm ben kuru toprağa.
*
İnsanların kibrine şaşırdım,
Aklım uçtu sabrımı taşırdım,
Dağdan aşıp menzili aşırdım.
*
Gördüm yalan dolan işlerini,
Saklamışlar kirli dişlerini,
Yitirmişler tüm geçmişlerini.
*
Vicdan bitmiş dedim yavaş yavaş,
Başlamış bak gizli sinsi savaş,
Bulunmuyor yenecek sıcak aş.
*
Geçtim hemen yolun kenarına,
Kimse bakmaz elin pınarına,
Ağaç küsmüş kendi çınarına.
*
Döndüm baktım eski manzaraya,
Merhem sürdüm kanayan yaraya,
Karışmadım girilen sıraya.
*
Düşündüm ben engin denizleri,
O silinmiş güzelim izleri,
Doymamış hiç açların gözleri.
*
Çürümüş hep kalplerin köşesi,
Kırılmış dost masanın şişesi,
Kaybolmuş o canların neşesi.
*
Kuşlar uçmuş kara bulutlara,
Yelken açtık yeni umutlara,
Hasret kaldık sönmez yakutlara.
*
Adım attım sessiz sokaklardan,
Su içmedim zehirli kaplardan,
Uzaklaştım kibirli laflardan.
*
Bir kez daha baktım şu göklere,
Sular sızmış kuruyan köklere,
İlaç yoktur kalpteki yüklere.
*
Dedim kendi kendime usulca,
Dinledim ben rüzgarı da bolca,
Yürüdüm tek başıma uzunca.
*
Saf tuttum ben öteki tarafta,
Bekliyor bak kelimeler rafta,
Değer bitmiş satılan arafta.
*
Yeniden uzunca bir bakındım,
Sahte olan sözlerden sakındım,
Yalnızlığa her zaman yakındım.
*
Gördüğüm şey kocaman bir deniz,
Kalmamış ki yüzlerde hiç beniz,
Yalanlarla dolu bedeniniz.
*
Geçip gitti peşinden mevsimler,
Duvarlara asıldı resimler,
Unutuldu kazınan isimler.
*
Uzun uzun baktım ben son defa,
Sürülmüyor bu dünyada sefa,
Kalmamış hiç kimsede bir vefa.
*
Geçtim artık usulca köşeme,
Kilit vurdum kanayan döşüme,
Yine daldım o sonsuz düşüme.