Sönmeyen kor Şiiri - Gece Gözlü

Sönmeyen Kor

​Karanlığından beslenen o amansız yangın senmişsin meğer;
Seni sevmek, ellerimle kendi kuyumu kazıp, içine cenneti sığdırmakmış.
Sen ki tek bir kelimene ömrümü serdiğim adam,
Gelişinle sustu içimdeki o hırçın rüzgâr, dindi fırtına.

​Sen göğsümün kuytusunda kök salan en mağrur ağaçsın;
Gölgen nefesim, dalların sığınağım.
Sana dolandıkça kenetlendi ruhum ruhuna,
İhmal edilmiş her zerrem, parmaklarının ucunda yeniden doğdu.

​Zaman dediğin nedir ki senin yanında?
Gözlerinin aynasında kaybolan küçücük bir an...
Dudaklarında asılı kaldı kadınlığımın en hoyrat, en derin sancısı;
Ne senden vazgeçecek kadar akıllıyım artık,
Ne de bu yangında sana teslim olmaktan korkacak kadar yabancı.

​Sen içimdeki en dilsiz arzu,
En şifalı, en yaralayıcı dokunuşsun.
Gözlerine baktığım an, kendimi yitirdiğim yerdir benim evim;
ben, senin adamlığında kaybolmaktan başka hiçbir yol bilmem...

​Şimdi kapat gözlerini ve dinle içimdeki o derin ufku;
Sana adanmış her nefes, kıyamete basılmış son mühürdür.
Ben senin gecende yanmaya razı bir çıra,
Sen ise benim küllerimden doğduğum tek mabet...

​Bırak, dünya kendi etrafında dönüp dursun sahtelikleriyle;
Biz birbirimizde kaybolalım,
Zaman usulca çekilsin aramızdan,
aşk, ikimizin adıyla anılsın sonsuza kadar.