Son Sobee Şiiri - Gece Gözlü

Son Sobe

​Puslu bir sabahın eşiğinde durdum,
Tam da içimin çölü gibi gökyüzü.
Kaç kere gidişine yeminler kurdum,
Yine de senden çekemedim bu yüzü.

​Gökkuşağı utandı bulutun ardından,
Bir çizgi gibi sıyrıldı karanlıktan.
Senden kopamadım, yandım harından;
Bir seni sevdim ben, bir de yalanlarını.

​Gözünün karasıyla çöktü bu pus,
Tam içim gibi kalpsiz, tam içim gibi vefasız.
Gökkuşağı büküldü bulutların arasında,
Bir zehir gibi aktı, yine kaldım dermansız.

​Ben kendimi senden söküp alamadım;
Bir seni sevdim boyun eğerek,
Bir de o koynumda beslediğim tatlı yalanlarını.
​Meğer ne ağırmış sevdanın yükü,
Sırtımda bir dağ gibi taşırken.

Senden öğrendim özlemenin asıl rengini;
Uzaklaştıkça büyüyen bir uçurummuş meğer.
​Katman katman bulutlar yığıldı üzerime,
Karanlık gömdü, gök örttü ama yetmedi…

Hiçbiri saklayamadı bende bıraktığın bu yangını.
​Ne saklayabildi bu yangını bulutlar,
Ne de yalanların soğutabildi içimi.

Bir cellat gibi dikildin karşıma;
Sevmenin bedelini,
Her nefeste can vererek ödedim.
​Puslu havanın arkasına sığınan gökkuşağı gibiydi
Sana dair umutlarım:

Uzaktan parıldayan,
Yaklaştıkça yok olan bir aldanış…
​Şimdi hangi göğün altına kaçsam,
Kendi sesimden önce senin yalanların çınlıyor.

Ağır dediğim bu yük,
Meğer senin yokluğun değilmiş;
Hâlâ seni bekleyen bu biçare kalbimmiş.
​Söyle, katman katman bulutlar bile örtemezken sızımı,
Ben bu yarayla,
Hangi günün sabahına uyanayım?

​Bıraktım göğün altında kalan ne varsa,
Gökkuşağı sönsün, pus çekilsin artık.
Bir seni sevmenin bedeli buyduysa eğer,
Ben o bedeli canımla ödedim, bitti.

​Katman katman bulutlar kapatsın izini,
Ne yalanların kalsın geride, ne de ağır yükün.
Özlemenin ne olduğunu öğrettiğin gün
Gömüldün bu kalbe;

​Açma bir daha gözlerini,
Sobe…