Söndüm Şiiri - Türker Uludüz

Söndüm, lakin bir sigara kadar değildim.
Anlamaz halden, kendi derdine yanar bu ızdırap alevleri.
Bugün uyansam dahi bir daha uyanmayacağım.
Uzandı ince dallar semaya; kırılmayacak mı?

İlla bağırmak mı lazım sevdiğini, nefret ettiğini, istemediğini, çok istediğini?
Gözler neden yaratıldı?
Ayıp ettim, değil mi? Hakkına girdim dilin.
Çözüldüm, lakin bir düğüm dahi değildim.

Hiç çaba vermedim say, öylece yaşayıp gittim.
Hayallerim vardı say, göz açıp kapatıncaya dek geçti.
Yerim belliydi doğduğumda; neden bu kadar beklettim?
******* hatasıydı bu, sadece bunlardan ibaretim.

Soğudum, lakin bir kıvılcım dahi değildim.
Vicdanım çamur gibiydi, sertleşti.
Bir ihtişama emanet ettim; en büyük canavarları keserdi.
Kendisinin adı aşk, mesleği demirci.

Allah'ım, bir beddua etsem yarılır mı şu gök?
Yarılırsa bana darılır mısın?
Sana sarılsam ellerini aşağıya mı sarkıtırsın?
Yoksa sırtıma saplanacağını bildiklerini mi dağlarsın?

Bugün varım, son kez var olmak için yazacağım.
Kalemi bıraktığımda pişman olarak kalkacağım;
Kalem, ayrıldığımıza pişman olmayacaktır.
Onun cehennemi bugün ellerini aşağıya sarkıtacak.

İnan bir damla gözyaşı akıtmadım, sadece pişmanım.
Yaşanacağı vardı, yaşandı; böyle bakalım.
İlk değil benim için bu, daha önce de yaptım.
Ama ne bir cana, ne bir insana, ne bir kalbe, ne bir sahteliğe, ne bir aşka, ne bir gerçeğe, ne bir mezara, ne toplasan ten kürek toprağa kıydım...

Topraktım, toprak olarak kalacağım.