Sonbahar Şiiri - Ali Pamuk

Ben artık sonbahar gibiyim
Yapraklarım sasarip solmaya başladı
Hafif bir rüzgar estiğinde kiriliveriyorum
Dedim ya ben artık sonbahar gibiyim
Hasretlik gurbetlik hep insanın içinii acıtır
Gözün görmez elin ulaşmaz bagirsan sesin duyulmaz
İçten içe ömrünü belkide bir hiç uğruna yer bitirirsin
Dedim ya ben artık sonbahar gibiyim
Büyürsün dal budak olursun
Zamanı geldiğinde meyve verirsin
Dallar kalinlasir yapraklar teker teker uçar
Bir Rüzgarin sevdasına kapılıp seni
Öylece tek başına bırakır
Artık yaslanmisindir gölgen bile yok olur
Ise yaramaz bir şey olursun
İçine kurt düşer çürür gidersin
Bir ömür nasıl bitti diye sende öylece bakiverirsin
Dedim ya ben artık sonbahar gibiyim