Son Veda Busesi Şiiri - Dr Yusuf Polat

Hazan vaktidir artık, rüzgârın önünde
Titreyen bir yaprağım ben
Sarardı yüzüm, soldu içimde mevsimler.
Bir bulut hıçkırsa düşeceğim yerimden

Hazan vaktidir artık, yaprakta son niyaz,
Dallarda son veda vakti
Sarardığım gün kopacağım dalımdan.
El sallayacağım ardımda kalan bahara;

Kim bilir hangi kayanın koynunda
Son bulacak yolculuğum,
Hangi sessizliğe bırakacağım kendimi...
Fakat üzülmüyorum.
Çünkü bilirim;
Her düşüş başka bir dirilişin ilk duasıdır.

İnsan bazen ölmeyi değil, işin sonunda
Kendinden vazgeçmeyi öğrenir.
Ve bilirim
Cemre düşmeden bahar düşmez gönle
Bana yetiyor artık
Bir ömrün bütün hüznüne karşı
Cemrelerden aldığım o son veda busesi...