Son Tanık Şiiri - Kemal Değirmenci

Kim kaldı?
Kim gördü?
Kim sustu?

Ben kaldım.
Duvarlar yıkıldığında,
Saatler sustuğunda,
Herkes kendi geçmişine
Başka bir isim koyduğunda…
Ben kaldım.

Ne gördün?

Bir sözün ağızdan çıkıp
Bir ömrü nasıl yaktığını…
Bir elin başka bir eli
Bırakırken titremediğini…

Anlat!
Anlat!
Toprak duydu,
Gece sakladı.
Sen neden sustun?

Çünkü gerçek,
Söylendiği anda
Kimseyi masum bırakmıyordu.

Kim suçlu?
Kim suçlu?
Giden mi?
Kalan mı?
Unutan mı?
Hatırlayan mı?

Bir ev vardı,
Pencerelerinde sabah büyürdü.
Bir kadın vardı,
Gözlerinde dünya küçülürdü.
Bir adam vardı,
Sevmeyi bildiğini sanırdı.
Sonra ikisi de sustu…
Herkes adamı haklı sandı.

Sen oradaydın!

Oradaydım.

Gördün!

Gördün!

Gördüm.

Öyleyse konuş!
Öyleyse konuş!
Ölülerin yerine konuş!
Sessizliğin masum değildir!
Hatırlamak kurtuluş değildir!
Gerçeği bilen de suçludur
Gerçeği gömen de!

Masada yarım kalmış bir bardak,
Koridorda unutulmuş bir ayakkabı,
Perdede son akşamın gölgesi…
Hepsi beni bekledi.
Ben hiçbirine dönmedim.

Neden?

Çünkü insan bazen
Kaybettiği şeyi aramaz.
Bulursa kendini göreceğini bilir.

Kim kaldı?
Kim gördü?
Kim sustu?
Kim öldürdü?

Ben yalnızca baktım!
Ben yalnızca sustum!
Ben kimseyi itmedim,
Hiçbir kapıyı kapatmadım!

Ama açmadın.

Evet…
Açmadım.

Son tanık!
Son tanık!
Sözlerin hüküm olsun!
Son tanık!
Son tanık!
Sessizliğin bölünsün!
Hatırladığın her şey konuşsun!
Sakladığın her şey ayağa kalksın!
Gidenler geri gelmese de
Gerçek mezarından doğrulsun!

Ben gördüm!
Ben sustum!
Ben kaldım!

Ama ben…
Son tanık değilim.

Son sanığım.