Anne sözü dinlemeyen
Bir çocuğa benzetirim kalpleri
Hep zamansız ağlayan bir çocuk gibi
Ummadığın anda aşık olabilen
Ne kadar olmaz dese bile insan
Son söz kalbe aitti her zaman
Ölürken bile durduğu an…
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




EVET SON SÖZÜ HEP KALBİMİZ SÖYLÜYOR TEBRİKLER
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta