kendime veda edip yoluna gönderdiğim
canımı hiçe sayıp yüreğine serdiğim
hiç olmasa yakamozları bırak giderken...
şüphesiz en renkli en mutlusudur onlar
maviliğin en şımarık aşkıdır onlar
hiç olmazsa yakamozları bırak giderken...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Özgür rüzgarların içinde,renk çağrışımlarıyla güçlendirilmiş ve müthiş finaliyle sıra dışı bir şiirdi...Kutluyor,saygılar sunuyorum sayın şair...
Bu şiir ile ilgili 11 tane yorum bulunmakta