Son Salıncak Şiiri - Kasım Kobakçı

Zehir kusan o her sözün,
Görmez gerçeği hiç gözün,
Kara toprak olmuş yüzün,
Senden kalan son salıncak.
*
Kibir ile bitmez işin,
Kırılacak sivri dişin,
Boşa gider hep gidişin,
Senden kalan son salıncak.
*
Sahte tebessümle güldün,
İçten içe çoktan öldün,
Sen milleti kaça böldün,
Senden kalan son salıncak.
*
Bitmez senin husumetin,
Kalmaz zerre hiç kıymetin,
Boşa çıkar haysiyetin,
Senden kalan son salıncak.
*
Yalan dolan hep kurgular,
Boşa gider tüm sorgular,
Büyüyecek bak korkular,
Senden kalan son salıncak.
*
Dosta kuyu kazar elin,
Fitne fesat saçar dilin,
Kökten kurur senin ilin,
Senden kalan son salıncak.
*
Kalmaz senin itibarın,
Tükenir bak bütün varın,
Kimse sormaz neymiş karın,
Senden kalan son salıncak.
*
Zehir olmuş bütün aşın,
Eğilecek mağrur başın,
Kalmaz senin tek sırdaşın,
Senden kalan son salıncak.
*
Yıkılacak saltanatın,
Kurum tutar süslü çatın,
Yolda kalır soylu atın,
Senden kalan son salıncak.
*
Hep çürük senin dimağın,
Kurur gider yeşil bağın,
Eriyecek karlı dağın,
Senden kalan son salıncak.
*
Zulüm saçtı o fermanın,
Toz olacak bütün şanın,
Bitti senin heyecanın,
Senden kalan son salıncak.
*
Silinecek bozuk izin,
Tutmayacak titrek dizin,
Çözülecek bütün gizin,
Senden kalan son salıncak.