Son Sahne Şiiri - Kasım Kobakçı

Sahneler hep açık kalır sanırdım,
Bozuk bantlar ile döner kalırdım,
Bahşişi alınca boşa yanardım;
*
Yanılmışım, bant süresi dolunca,
Bahşişi alıp da rengi solunca,
Bozuk makaralar şerit yorunca;
*
Parazit rüzgarı esip geçermiş,
O soğuk cızırtı ömür biçermiş,
Yanılan insan da zehir içermiş.
*
Bir kayıt silinse başka doğarmış,
Karanlık sahneyi ışık boğarmış,
Bahşişi aldıkça umut yağarmış.
*
Hayat, hep ileri geri sarmakmış,
Bahşişi alırken dara varmakmış,
Cehalet her rengi tek ton karmakmış.
*
İnsanım, bunda da yanılacağım,
Balkondan ekrana sarılacağım,
Son kaydı bilmeden ayrılacağım.
*
Sisli hatıralar silinmez derdim,
Bahşişi alanlar yenilmez derdim,
Bu mekanik döngü delinmez derdim;
*
Yanılmışım, zaman tuşa basınca,
Bahşişi alıp da yüzü asınca,
Karlı ekran sesi birden kısınca;
*
Her parlak görüntü hızla sönermiş,
Cihazda makara boşa dönermiş,
Gönlüne üşüten hüzün inermiş.
*
Bir sahne bitince yenisi açar,
Bahşişi alanlar engeli yıkar,
Filizlenen umut ekrana bakar.
*
Ömür umut ile tasa arası,
En büyük cahillik kaset karası,
Tek kaba sığar mı insan yarası?
*
Yanılıp yeniden öğreneceğim,
Köşemden doğruya yönleneceğim,
Son bandı bilmeden dinleneceğim.
*
Kayıtlı acılar solmaz, tüterdi,
Bahşişi almakla çile biterdi,
O eski kasetin sesi yeterdi;
*
Yanılmışım meğer, vakit geçince,
Bahşişi alanlar yolu seçince,
Yorgun makaralar ömrü biçince;
*
Bozuk bant rüzgarı, değip yakarmış,
Üşüyen ruhuma hüzün akarmış,
Yanılan insana cihaz bakarmış.
*
Bir çiçek solunca diğeri açar,
Bir kayıt durunca yenisi çalar,
Bahşişi alanlar umudu saçar.
*
Hayat umut ile hüzün dermekmiş,
Bahşişi alarak göğüs germekmiş,
Cahillik ömrü tek banta vermekmiş.
*
İnsanım, bunda da aldanacağım,
Camımdan doğruya uzanacağım,
Son sahne gelmeden uyanacağım.