Son Perde Şiiri - Sadık Akaltun

Nice fırtınaları sığdırdım bu kırılgan göğüs kafesine.
Kimse bilmedi, kimse duymadı o içimdeki çığlığı;
Çünkü insan, en çok kendi yangınında sessizleşir.
Şimdi buradayım, ışıkların altında,
Ne bir beklenti ne bir teselli peşindeyim,
Sadece...
Sadece insan kalabilmenin o ağır yükünü taşıyorum omzumda.

​Kapanıyor perde, sessizce ve inceden.
Ne alkış kaldı geriye ne de o yalancı sahneler.
Yalnızlık...
En hakiki dostumuzmuş meğer, geç anladık.
Hadi, söndürün ışıkları.
Oyun bitti.
Biz yine kendimize kaldık.