Son Noktamız Şiiri - Kasım Kobakçı

Kimisi sırdaşındır,
Uzak bir yoldaşındır.
*
Gecenin bir vaktinde,
Ekranın şavkı tende.
*
İnce bir sızı başlar,
Dökülür kanlı yaşlar.
*
Her satır, her bir hece,
Bölünür ıssız gece.
*
Sözünden mi dökülür,
Özünden mi sökülür?
*
Tenhalığa kaçarım,
Utancımdan naçarım.
*
Kimisi dert ortağın,
Yabancı bir konuğun.
*
Geçmişin gölgesi var,
Silinmez eski yıllar.
*
Ansızın gelen ileti,
Bitirdi sükuneti.
*
Gizlerim, diyemem hiç,
İçimde buruk sevinç.
*
Harften mi bu kelepçe,
Zarfından mı işkence?
*
Tenhalığa kaçarım,
Utancımdan naçarım.
*
Kimisi öz kardeşin,
En yakın dertli eşin.
*
Okunmaz eski mektup,
Kalplerde soğuk kutup.
*
Kapanmış tüm sayfalar,
Tükenmiş hatıralar.
*
Ne kadar ağlasa güz,
Bir o kadar gülsün yüz.
*
Yağmurlar sildi izi,
Rüzgarlar savurdu bizi.
*
Güneş doğdu şehre,
Ay vurdu derin nehre.
*
Başkası yakın iken,
Uzakta yansın diken.
*
Yorulup, dayanamam,
Uykudan uyanamam.
*
Tenhalığa kaçarım,
Utancımdan naçarım.
*
Kimisi eski yarin,
Gönlünde kalan zarın.
*
Gözler var, değmiş sana,
İzleri kalmış bana.
*
Hiçbir bağda gezmedim,
Kimseye söz vermedim.
*
Karanlık sızmış cama,
Merhem olmaz yarama.
*
Beyaz kağıt kefenim,
Kelimeler bedenim.
*
Senin gizli satırın,
Bende kalan hatırın.
*
Yeni bir dil kurmuşsun,
Kalemi savurmuşsun.
*
Dilediğin geçti mi,
İstediğin biçtin mi?
*
Kalanlar hep benimle!
Beklerim özlemimle.
*
Tenhalığa kaçarım,
Utancımdan naçarım.
*
Kimisi kendi sesin,
İçindeki nefesin.
*
Kimisi bir yabancı,
Mektubu acı sancı.
*
Bilinmez hangi diyar,
Mühürde gizli sır var.
*
Kağıda düşmüş gölge,
Kararmış ıssız bölge.
*
Suskunluk büyür birden,
Kayboldu ümit bizden.
*
Kalemden mi damlayan,
Defterde mi ağlayan?
*
Tenhalığa kaçarım,
Utancımdan naçarım.
*
Kimisi çocukluğun,
Unutulan yokluğun.
*
Sararmış bir yaprakta,
Küller kalmış ocakta.
*
Silinmiş tüm adresler,
Duyulmaz cılız sesler.
*
Postacı gelmez artık,
Mektuplar kalmış yırtık.
*
Zarfın mı mühürsüzdü,
Ahdın mı ömürsüzdü?
*
Tenhalığa kaçarım,
Utancımdan naçarım.
*
Kimisi son noktamız,
Sustukça çoğalanız.