Son Niyaz Şiiri - Fevzi Emir Yılmaz

SON NİYAZ
Fevzi Emir Yılmaz

Gerçekle aramda kalmadı perde,
Azrail göz kırpar gördüğü yerde.
Tabip, sen şifayı kendine sakla;
Çare yoktur artık bendeki derde.

Mevlaya kavuşmak rûhun emeli,
Yazmış alnımıza Rabbim eceli.
Çağırırım gelmez, kovarım gitmez;
Doğduğumdan beri yakamda eli.

Meğer gençlik imiş en büyük nimet,
Harap ettik onu, bilmedik kıymet.
Kaderimle kavgam bitmiş olsa da,
Payımıza düşen yine hezimet.

Bir sevda uğruna yandığım oldu,
Sandım deli gönül dengini buldu.
Yalanmış sevgiler, yalanmış aşklar;
Sevdikçe sineme bin keder doldu.

Testimi deryaya daldıramadım
Ab-ı hayat ile dolduramadım
Uçan kuşa bile yaren oldum da
Gönüle yarini bulduramadım

Karakış eyledim onca yazımı,
Duysun Çakmak Dağı garip sızımı.
Seven sevdiğine hasret kalmasın;
Mevlam kabul etsin son niyazımı.

Sizin olsun artık bu koca âlem,
Bitti dünya ile benim meşkalem.
Dönüşü olmayan yola revanım,
Yazılmış yazımız, kırılmış kalem.

Sel gibi çağlıyor gözümün yaşı,
Duman olmuş tüter ciğerin başı.
Çevirin yönümü kıbleye doğru,
Serpin üzerime toprağı taşı.