SON MEKTUP
Ne kalmaya gücü yeten ne de gitmeye cesaret edebilen bir yüreğin son itirafı…
Sana bu satırları hangi acıyla yazdığımı bilsen,
Belki de ilk defa utanırdın gidişinden.
Ben seni kaybettiğim gün değil,
Sensiz yaşamaya alıştığım gün yıkıldım.
Çünkü insan bazen birini öyle sever ki,
Unutmak ihanettir, hatırlamak ise işkence…
⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂
Ne garip bir kader yazmışız kendimize,
Aynı gökyüzünün altında iki ayrı yalnızlık…
Bir yanım hâlâ yollarını gözlüyor,
Diğer yanım gelme diye yalvarıyor.
Sana kavuşmayı düşünsem içim titriyor,
Bir daha ayrılmayı düşünsem ömrüm yetmiyor.
⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂
Biliyor musun, en çok neye kırgınım?
Bana verdiğin sözleri tutmayışına değil,
O sözlere inanacak kadar sevişime…
Seninle yaşayamadığım bir ömrün
Yassını tutuyorum şimdi.
Hiç doğmamış çocuklarımızın,
Hiç oturmadığımız sofraların,
Birlikte yaşlanamadığımız yılların…
⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂
Kaç defa kendimden kovdum seni,
Kaç defa kapıları kilitledim hatıralara.
Ama ne zaman yalnız kalsam,
İçimde senden yana bir kapı aralandı.
Ben herkese seni unuttum dedim,
Bir tek kendimi inandıramadım buna.
Meğer insan en büyük yalanı
Kendi yüreğine söylermiş ayrılınca…
⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂
Şimdi karşıma çıksan ne söylerim, bilmiyorum.
Boynuna mı sarılırım, yüzüne mi bakamam?
Yıllardır içimde biriktirdiğim sitemi
Bir tek gülüşüne mi kurban ederim?
Yoksa hiçbir şey olmamış gibi
Yanından geçip giderken
Arkamı döndüğüm ilk köşede
Çocuklar gibi ağlar mıyım?
⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂
Bir gün bir başkasının elini tutarsan,
Benden hiç söz etme ona.
Sana nasıl baktığımı bilmesin,
Bir insanın bir insana nasıl ömür verdiğini
Benim hikâyemden öğrenmesin.
Yalnız, bir akşam ansızın için burkulursa,
Bil ki bir yerlerde hâlâ
Sana söyleyemediğim cümlelerim var…
⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂
Bu sana yazdığım son mektup sevgilim,
Ne dön diye yalvaracağım artık,
Ne de gidişinin hesabını soracağım.
Sadece bir şey bırakıyorum sana:
Bir daha kimseyi benim kadar sevme,
Çünkü kimse benim kadar dayanamaz sana.
Ve bir daha kimseye benim kadar inanma,
Çünkü bir insan iki kere böyle yıkılamaz…
⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂
Mektubun sonuna geldim işte,
Ama sana veda edecek bir söz bulamadım.
Kal desem, kendime ihanet edeceğim;
Git desem, geriye benden ne kalacak?
Ben seni hayatımdan çıkarabilirim belki,
Ama içimde bıraktığın o kimsesiz adamı
Hangi kapıya bırakacağım?
Bu yüzden elveda yazmıyorum sevgilim…
Çünkü ben seni uğurlayacak kadar güçlü,
Geri çağıracak kadar da eski ben değilim.
Sen bu mektubu bitirdiğim yerde kal,
Ben senden sonra yaşayamadığım
O yarım ömrü de yanıma alıp gidiyorum…
⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂
**Söz: Emir Ergin Koç**
Kayıt Tarihi : 1.10.2026 13:11:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!