Yüreğim son kumarını oynadı,
Ve kaybetti…
Masada ne umudum kaldı
Ne de yarına sakladığım düşlerim.
İflas bayrağını çekmiş haldeyim,
Bir zamanlar sevdana servet yatıran yüreğim,
Şimdi kendi sessizliğine borçlu.
Seni düşündükçe daha çok battım içine,
Özledikçe daha çok yok oldum
Ne geri alacak bir umudum var
Ne de yeniden başlayacak gücüm…
Bu saatten sonra
Ne sevdam uğruna savaşırım
Ne de hayallerin peşinden koşarım.
Çünkü insan en çok da
Kazanmaya inandığı yerden kaybedermiş.
Bunuda yüreğimdeki sen...öğrettin bana
Ben bütün varımı yoğumu
Bir ihtimale yatırdım,
Bir gün gerçek olur diye
En güzel düşlerimi harcadım.
Şimdi içimde suskun bir Başkent,
Sokaklarında anılarımız dolaşıyor.
Her köşesinde senden bir iz,
Her adımında benden eksilmiş bir parça var.
Artık ne bir kapıyı çalacak cesaretim
Ne de bir yüreğe sığınacak hevesim kaldı.
Ben bu sevdanın sonunda
Kaybetmeyi değil,
Bir daha kendimi harcamamayı öğrendim.
Ve şimdi…
Ben Kimseye yenilmedim aslında,
Kendi yüreğimin kurduğu masada
Kendime yenildim.
Son kumarım da buydu benim…
Bir daha sevmemek değil belki,
Bir daha kendimi bu kadar
Hiç kimseye emanet etmemek.
Vesselam...
Kayıt Tarihi : 13.11.2026 08:47:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!