Kalan Göçen Şiiri - Mehmet Baki Öztokmak

Hoş hayalle yatanın güzel olur sabahı
Kalbi saf olanların fazla olmaz günahı
Hevesle serpilirken gür başaklı seraplar
Her kış derin bir uyku, her bahar aynı tekrar.

Yaşayabilmek için bu serencam iklimi
Hayat, gölgeye boğdu yaşanan her dilimi
Şimdi teselli lazım içinde “bir gün” geçen
Gelenlerden daha çok, her gün karşıya göçen.

En taze başlangıçlar, gider gibi düğüne
Taşınmış kambur gibi bir günden öbür güne
Zamanın en pasaklı, en cürümlü yükünü
Basmışız bağrımıza Yaratanın her günü

Ahdimizdeki yemin bozuldu günden güne
Gerçek sevenler gitti, gider gibi düğüne
Gelirken verdikleri sözle geri döndüler
Tertemiz yaşadılar ve tertemiz öldüler

Dünya oyalamaca, sonu bitmeye mahkûm
Anlıyor, görüyorum; çok iyi biliyorum
Uyanamazsam piyon, akıllıysam vezirim
Rüzgar yardım etse de bozulmasa yeminim

Selim bir yürek ile dilekler uçtu güle
Hangi kervanda isen hesap kitap o güne
“Bir gün” kapanır diye sardığımız yaralar
Aynı çizgide biter ve sonra yine başlar...