Son Kapı Şiiri - Sami Özay

Bir vedanın rengi vardı o gün göğün yüzünde,
Gözlerinin son ışıltısı asılı kaldı gözümde.
Ne bir şikâyet döküldü o an dudaklarımdan,
Ne de bir ses yükseldi o sessiz buluşmadan.
Öyle bir gidişti ki bu, dağlar devrildi ardında,
Zaman o saniyede dondu, kaldı akışında.
Adım attığın o son kaldırım, o ıssız köşe,
Sanki bir ömrü gömdü sessizce tek bir ateşe.
Bilemezsin ne ağır geldi o son bakışın bana,
Ruhum bedenimden ayrıldı, döndü sanki virana.
Arşın arşın büyüdü aramızdaki o kara mesafe,
Her adımın bir darbe oldu yıkılan bu mahzene.
Şimdi ne tarafa baksam gölgemiz var o yolda,
Bir yaprak gibi kaldım rüzgârda, dalda solmada.
Gözlerimin önünden gitmez o son vedasız anın,
Ve içimde hiç dinmeyen, o derin, o sessiz yangının.