Son İsyan Şiiri - Kasım Kobakçı

Zemheri ayazında, savrulup durur beden,
Gittiğin o yollarda, kaybolup bittin neden?
Karanlık gecelerde, kopuyor koca tufan,
Aşkı çalan o eller, ruhuma kıydı inan.
*
Bir damla su düşmedi, kuruyan dudaklara,
Hasretin zehri sızdı, dert dolu ufuklara,
Diner mi sandın söyle, içimdeki bu boran?
Yokluğunun ateşi, kalbimi hepten yoran.
*
Sensiz geçen günlerin, azabı ağır gelir,
Boynu bükük çiçekler, baharı sürgün bilir,
Bir vedanın ardından, yıkıldı koca dağlar,
Yetim kalmış umutlar, köşede sessiz ağlar.
*
Öpücüksüz fırtına, dağıttı saçlarımı,
Çaresizlik süsledi, dertli yamaçlarımı,
Gözlerimde kanayan, yaralar kabuk tutmaz,
Yüreğimdeki acı, seni asla unutmaz.
*
Gökyüzü siyah giydi, matem var bulutlarda,
Bir teselli aradım, tükenen hudutlarda,
Yıldırımlar düşüyor, kök salmış çınarlara,
Söz geçmiyor, içimde çağlayan pınarlara.
*
Sevda denen o masal, kül oldu yandı bitti,
Sıcacık o bakışlar, uzak diyara gitti,
Titriyor bak ellerim, sensizliğin kışından,
Kan damlıyor, süzülen gözlerimin yaşından.
*
Ritim tutar adımlar, boşluğun kenarında,
Ne ararsın be gönül, yalanın pazarında,
Zehir oldu yudumlar, kadehler kırık dökük,
Terk edilen bu canın, boynu maziye bükük.
*
Yalancı gülüşlerin, ardında koptu afet,
Bundan sonra, yollara hükmedecek sefalet,
Vuslatı beklemem hiç, kapandı o sayfalar,
Batık bir gemi gibi, parçalandı tayfalar.
*
Şimdi yalnız başıma, yürürüm ıssızlığa,
Sitemim var kadere, bitmeyen haksızlığa,
Bir öpücük vermeden, çektin gittin uzağa,
Düşürdün bu kalbimi, en karanlık tuzağa.
*
Dinmiyor hüznüm benim, sönmüyor bu fırtına,
Taşıyamaz bu canım, yük bindirdin sırtına,
Yokluğun hançer gibi, saplanıyor bağrıma,
Kulak tıka sen artık, bu son isyan çağrıma.