Son Gün Şiiri - Mecit Aktürk

Bozukmuş, bilemedim, bahtımın pusulası
Hoyrat esen rüzgârlar tayin etti yönümü.
Tam, "okunacak" derken, son kederin salası
Vardığım her limanda, çile kesti önümü.

Hüzünü ip eyledim gönlümün nakışına
Yorsa da sitem etmem yolların yokuşuna
Hazana esir gönlüm; yaz beklemek boşuna
Kader doğarken yapmış, kış ile düğünümü.

Avuttum hep gönlümü, "belki yarın" diyerek
Her akşamın ardına bir sabah ekleyerek
Tükettim bir ömürü, bir ışık bekleyerek
Bugün bitirdim artık, takvimde son günümü.