Sarardı yapraklar, döküldü birer birer
İçimde aşıkların o eski sızısı var
Zaman bir nehirmiş, sessizce akar gider
Gözümde gençliğin uzak hatırası var
Gençlik bir kuş gibi uçtu avuçlarımdan
Geriye sadece yorgun anılar kaldı
Hayat dediğin o hırçın ummandan
Gönlüm fırtınada kaybolan bir sandaldı
Ömür geçmiş, saçlarıma aklar dolmuş
O ateşli sevdalar sönmüş, kül olmuş
Baharlarımın yerini hep kara kış almış
Umutlarım dalına küsen bir gül gibi solmuş
Ne bir selam gelir artık ne hatır sorulur.
Dilime durmadan hüzünlü şarkılar dolanır
El ayak çekilir, birden sokak tenhalaşır
Hüzün çöken kaldırımlarda gölgeler dolaşır.
Hani nerde o güneş, ışığı teni yakan
Sessizlik bürüdü boş sokaklarımı
Aynada yabancı bir yüz bana bakan
Kış rüzgarı tarar beyaz saçlarımı
Yavaşça kapanır perdeleri sahnenin
Her veda içimde derin bir iz bırakır
Hükmü kalmadı artık hiçbir bahanenin
Sönünce ışıklar, alem seyri bırakır.
Heybemde birikmiş kırık dökük düşler
Ne bir arayan var ne soran halimi
Son buldu kapıda beklenen o dönüşler
Zaman acımasızca büktü belimi
2026
Hasan Yılmaz 3Kayıt Tarihi : 15.09.2026 09:50:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!