Son beyaz Şiiri - Oğuz Ozan

Gökyüzü mavisini yitirdiğinde,
Sisten bir duvar işlenmişti rüyalara-
Bir hükmü vuruyordu karaya,
Kıyıya vuran her dalga:

Geri çekildi deniz-
Ruha dair ne varsa,
Tutuldu karada:

Dipsiz bir dehliz sardı köklerini
Saklanan, içten çürümüş
Kadim bir ağacın ardında...

Bütün suskunların altında bir cinayet saklıydı
Faili, kendini yok eden insanlıktı:
Sarmıştı enkazı sahili, boydan boya
Mavinin uzağında:
Kin ve nefretin koynunda...

Şehirlere ait ruhlar, ateşi çağırıyordu
Dumanın ortasında kalan son beyaz,
Büründü yasa:

Açılmaz kimi kapılar,
Sığmaz dünyaya..

Çürüyen bir eonun nabzında,
Sürgün bir ay tutuldu;
Bulutsuz âfak dağladı yarasını,
Mühürlenip kapandı zamanın ağzı.

Uzak bir adaya uçtu kuşlar
Çığlıkları dağıldı kâinata:

Kırıldı tüm aynalar unuttuğunda:
Parçalandı boyutlar
Eksik bir dokunuşun yaşında