Kehf Şiiri - Oğuz Ozan

Bir gece delindi bağrımda,
İçinden sürgün bir çağ yükseldi
Ne gök ne de topragın hükmedebildiği-
Çıglıklarla sessizlik yarıldı derinlerde
Ve sığındı bir uçurumun eteğine

Kêhf olurum denizin yamacında
Kâh kapatırım güneşe kendimi
Soğurum bir vahanın ortasındaki çöl gibi
Kâh birakırım kendimi dalgalara
Akarım durduğum yerde, düşcesine

Kaç ay sustu bakışlarınla-
Utandı yıldızlar; göğe küstü
Suretinde dolaşan inciler
Karıştı altın serpili rüyalara
Ben, kendimde çözülen bir gölgeye döndüm
Sürüklenirken ihtişamının yankılarında