SON BAHAR
Ezberine alarak sevdiğinin yüzünü yürümekteydi sonbaharda.
Sapsarı yapraklar her yerde.
Hafif bir rüzgar esince dallardaki yapraklar döne döne usulca yere iniyordu.
Ve yaprakların çıkardığı sesi dinlerken acı bir gülümseme belirdi adamın suratında.
Anılar hiç hareketlenir mi? dedi içinden
Rüzgarın her değdiğinde hareketlenen yapraklarla beraber anıları dökülüyordu adeta dalından.
Yerin seni çektiği kadar ağırsın,
Kanatların çırpındığı kadar hafif..
Kalbinin attığı kadar canlısın,
Gözlerinin uzağı gördüğü kadar genç...
Sevdiklerin kadar iyisin,
Nefret ettiklerin kadar kötü..
Devamını Oku
Kanatların çırpındığı kadar hafif..
Kalbinin attığı kadar canlısın,
Gözlerinin uzağı gördüğü kadar genç...
Sevdiklerin kadar iyisin,
Nefret ettiklerin kadar kötü..




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta