Sömürge-yerli Şiiri - Cuma Komşul

Sömürgenin eğlenen bakışları çok keskin
İnsanlıktır silahı savaşçının gütmez kin
Bitkisel yaşam ritmi güzellikte sezilir
Bulutların altında şahikalar ezilir
Gölgesine sığınıp sallanan palmiyeler
Köylü paltosu
Şefkat örtüsü

Makilere çekilmiş kadar özgür her mevsim
Çıplak ayaklar taşır ümitler birer resim
Acı gerçektir yaşam önümüzde yürüyen
Müthiş bir cesaretle yere düşüp çürüyen
İşte ölü ruhlardır sizin yarattığınız
Canlıya kefen
Mezarsız beden

Sahte bir bağımsızlık Makyavelizm ya da
Bir canavar pençesi kadar ağır dünyada
O gölge yaratıklar babalarından beter
Silah istemez yerli bir çakı bıçak yeter
Sizler bir bey efendi onlar da birer zombi
Kale değişti
Zombi yetişti

Utanmak da güzelmiş devrimci duygu Marx’ta
Avrupalı gözünde yerli yer bulmaz kast’ta
Bir eğitimle belki maymun gelişebilir
Sorun çıksa tüfekler yerlilere çevrilir
Vurulur sert kilitler dudaklara konuşan
Kırbaç darbesi
Yerli ensesi