Solan Gülüşün Şiiri - Dr Yusuf Polat

Soldu tatlı gülüşün, sustu kelimeler,
Şiirler yetim kaldı, şairler kimsesiz.
Kalemim kırıldı tam seni yazarken,
Bir ben çaresizdim, bir sensizliğim.

Satır aralarında kayboldu fani zaman,
Güzden bahara geçemedi mevsimler.
Bir yaprak düştü de ömrümden
Ardından ağladı usulca tüm cümleler

Oysa bir bakışın yetecekti sevgilim,
Bir ömrün en güzel şiirini yazmaya.
Papatyanın mahcup beyazlığını,
Gülün gururuyla yan yana koymaya.

Ne çok şey saklamıştım ilk satırda,
Biraz sen vardın, biraz ben, biraz aşk…
Sen gözlerini benden çekip gidince,
Şiir de sustu artık, ben de yavaş yavaş.

Ve şimdi hangi sözcüğü seçsem,
Bir yanı eksik, bir yanı keder
Meğer bazı aşklar bitmezmiş
Şair susar da şiirler susmazmış meğer.