Sol Yanıma Şiiri - İlban Orkun Karamüftü ...

Ben senden öyle büyük şeyler istemiyorum,
ne bir ömürlük yemin,
ne de sonsuza kadar sürecek bir aşk…

Sarıl bana,
ama öyle alelade değil,
sol yanıma sarıl.
Kalbin kalbime değsin,
nefesin nefesime karışsın.
Biraz ısınayım senden,
biraz da kendimi bulayım
saçlarının arasında…

Bak,
sabah saat dokuzu otuz dokuz geçmiş.
Masamda bir kadeh viski,
içimde koca bir yokluğun var.
Sensiz kalmışım yine,
öylece,
dünyanın ortasında
üstü başı dağılmış bir çocuk gibi…

Yüreğim aklıma söz geçiremiyor,
aklım seni unutmaya yanaşmıyor.
Ben ikisi arasında
bir ömürlük mesaiye kalmışım.

Söyle,
hangi gecede unuttum ben seni?
Hangi sabah vazgeçtim?
Oysa her uyandığımda
önce bir nefes aradım,
sonra seni…
Meğer insan,
en çok da alıştığı yokluğa yenilirmiş.

Seni…

Ah be sevgili,
meğer ne çok sevmişim seni.
Bir zamanın hatırası sanmıştım,
oysa her hatıranın içinde sen varmışsın.

Neşet Baba’nın dediği gibi,
evvellim sen oldun,
ahirimde sen…

Şimdi anlıyorum;
ben seni bir günün,
bir gecenin,
bir ömrün içine sığdırmamışım.

Ben seni
geçmişime de sevmişim,
bugünüme de…

Ve galiba,
insanın ömrü dediğin şey,
biraz da hiç kavuşamadığı
birinin adını içinde taşımakmış.