Sokak Anatomisi Şiiri - Ali İmran İlcihan

Bu sokakta kaygan düşler birikir durmadan
Köşe başları yağmur kokar
Birkaç voltalık zamanı diriltir ayak sesleri
Her adım bir senaryodur ömürden eksilen
Her adım katıksız arzulara bir özlem...
Ve sorgusuz sualsiz kayıp giden ümitlerdir bir bir eksilen

Bu sokakta hayaller birikir durmadan
Birkaç nara ile can bulur çaresizliği yazdıran
Sitem dolu bakışlarla aşıkları susturan birkaç cümle işgal eder caddeyi
Yüz görümlüğü ister kaldırımlar
Adımlara dikkat eder usulca yürümek istersin
Hayalin binlere bölünür
Sevdiğin içinde milyon kere çoğalır
Duvarlar baştan başa kadın resimlerine bürünür
Bu sokakta hayaller ıslak kaldırımlarda sürünür

Derken daralır mekan
Herşey birikir içinde durmadan
Sevgiden bir çember olur yüreğin
İçinde soluklanan tek kişidir
Sadece sevdiğin...

Bu sokak bildiğin sıradan her yaşantıyı kabullenir
Ancak bir kadını düşlemekse niyetin işte o an gaddar kesilir
Durup düşünmek istersin
Anlarsın ki susmak en büyük çaredir

Bu sokak karma duyguların ağırlığıyla çöker her gece
Ve nasırlı birkaç cümleyi yazdırır mutlaka herkese
Muhalif kimliklere bürünür her yüz
Kime sorsan hayat nankör ve yüzsüz

Hesaplasmak istersin
Kimi sansürsüz haykırır her şeyi
Kimi bekler her zaman doğacak güneşi
Sürekli bir umut ve acı bir beklenti...

Hesaplar açılır bir vakit
Faturası zalimlikten hüküm giymiş sevgiliye kesilir
Bu sokakta kanunsuz her söze yüksek değerler biçilir

Son sözü söylemek büyük maharet ister
Ve söylenmedikçe çaresiz hep birini bekler...