Boşuna Aranma Şiiri - Ali İmran İlcihan

Bu mevkide öyle biri yok
Boşuna aranma
Muhtemel ki birkac mevsim uzakta aradığın
Cadde boyunca uzaktan yol görünmesin sonra
İstersen otur soluklan biraz
Bana anlatmış olursun
Su yağmurlu havada nedir bu ısrarın
Bak gölgen bile düşmüyor
İzin yok buralarda
Dilin yanmış yüreğin üşümüş
Yorgun düşmüş gözlerin
Anlat
Kaç memleket dolaştın
Kaç yüzyıl aradın kendini
Nerde unuttun kimliğini?
Ben de unutmuştum bir keresinde
Uyku mahmurluǧu ile sendelemiş
Çorak toprakların, vadilerin kıyısından geçmiştim

Avare diyenler olmuştu önceleri
Zaten kimseler anlamamıştı beni
Dizeleri kağıda aktardigim bir gecenin kızıl rengine aldanmisti kalbim
Yorulmuştum tıpkı senin gibi...
Elden ne gelir diyerek kabullendiǧim an vuslatın en koyu halini bulacak sevinecektim
Anlayacağın bırak zamana kendini
Fikirlerini vê birçok şeyi ....
Belkî bir gün yağmurun ardından toprak kokusuyla kendine gelir
Bir bahar sabahında tan yeri agirmadan bahçende bir kuş sesiyle irkilirsin
Belki ikindi vakti demlediǧin çayın buǧusuyla karanfil kokan akşamların olur
İsmin yankılanır doğduğun şehirde
Bir sokak başında kandil ışığında bulursun kendini
Ya da yürürken müstakil bir evden yükselen sarı sıcak bir türkünün trajik hikayesi olur

Hıçkıra hıçkıra ağlarsın
Sen bir seyyah değilsin Tuna boyunda
Vardar ovasinda
Aradığın birsey olmayacak eski Űsküp çarşısında
Piramitler yeniden inşa edilmeyecek Mısır'da
Sina çölünde dizüstü emekleyerek bulamayacaksın kendini
Bu mevkide öyle biri yok
Boşuna aranma
Muhtemel ki birkac mevsim uzakta aradığın....