Hayat bize bir odalı bire ev bile vermedi
Gökyüzünü çekip üstümüze,
Soba yapmışken nefesimizi
Gece hüznünü emziriyordu
Zaman bir sevdalılara
Bir de bize mesai veriyordu
Herkes evindeyken sabah
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Tebrikler Şair...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta