Sofya Şiiri - Fevzi Emir Yılmaz

SOFYA
Fevzi Emir Yılmaz

Sofya bir kadın…

Mağrur duruşuyla kendinden ödün vermeyen,
Çocukluğunun fırfırlı eteğini hala üzerinde taşıyan,
Gülüp eğlenmeyi süslenmeyi seven,
Ve yalnızlığı tek başına yere seren bir kadın.

Sofya bir kadın…

Elinden alınmış gençliğine rağmen dimdik durabilen,
Bütün acılara masumca gülümseyebilen,
Paramparça olmuş yüreğini avuçlarında taşıyıp kimseye göstermeyen,
İçindeki binlerce çığlığa rağmen sevginin hâlâ nefes aldığını duyabilen.

Çıldırmış bir dünyanın sert bakışlarını görmezden gelip sükûnetle bakabilen,
Öfkeye dönüşmesi gereken duyguları sabırla içinde eritebilen,
Geceleri kendi yaralarını sessizce sarabilen,
Ve çaresizliğin bile önünde diz çöktüğü bir kadın Sofya.

Sofya bir kadın…

Bakmayı değil, görmeyi bilen,
Koyu kahverengi gözlerinde sönmemiş yıldızlar taşıyan,
İnsanlara hâlâ güvenmeyi seçen,
Umudu, heyecanı ve mutluluğu
kendi içinde yeniden doğurabilen.

Saçlarının arasına saklanmış küçük kulaklarıyla
dünyanın bütün seslerini duysa da seçerek dinleyen,
Ağzından çıkan her kelimeyi tartarak söyleyen,
Kırmadan ama eğip bükmeden gerçeği anlatabilen,
Ve her defasında karşısındakine
insan olmanın onurunu yeniden hatırlatan.

Sofya bir kadın…

Ve aslında Sofya yalnızca bir kadın değil;
Dayanan, susan, gülen, ağlayan,
Kırılan ama eğilmeyen,
Bütün kadınların tek bir bedende toplanmış hâli.

Sofya bir kadın...

Bütün kadınlar gibi.