Sofra Ve Mavi Şiiri - Mine Yılmaz Sevinç

Sevgilim,
Maviydik seninle biz,
Gözlerin uçurum,
Gözlerin umutsuz kalp ağrılarımın merhemi.
Ne zaman yaşamayı düşünsem
Yeniden,
Sen geliyorsun aklıma,
Bu zamansızlık birde.
Dem tutan çayların acımışlığı çöker,
Ağzımda kekremsi bir tat.
Yine aklımın bir köşesi zirvesinde inkarın,
İki can,
İki bahtiyar yürek,
Sebepsiz sevmelerin adamıydık.
Bir de,
Sofra kurardık kuşlara.
Bizbize, sen, ben ve kuşlar
Soframızda birkaç zeytin tanesi,
Biraz peynir,
Belki simit, sıcak ekmek,
Simit kapmaca oynardık,
Umutlu susamlar dökülmüş üzerine,
Dudağının kenarına yapışmış belki seveyim seni diye.
Hangi gün geldiğini bilmiyorum bana? ama sanki yüzyıllardır bu sofra ikimize var.
Ve mavi bir dünya sarhoşluğu benden sana ,senden bana sirayet eder.
Kaç tane karanfil sökerdim kalbimden
Adının baş harfi geçtiğinde bir şarkıda.
Sonrası
Hep başbaşa olmak,
Başım omuz hizanla kalp hizanın arasında,
Kalbinin atışını duymak mutluluğum,
Huzurum.
Sana baharı anlatmalıydım oysa,
Kulağına sessiz sessiz fısıldamalıydım,
Ben seni çiçek çiçek seviyorum
Demeliyim belki,
Kimseler duymadan.
Belki böyle sürmeli herşey,
Ya da atlayıp bir trenin vagonuna
Tren nereye ben oraya,
Sen hep lokomotif.
Uzakları yakın etmelisin bana
Bir Eskişehir garında.
Beceriksizce beklerken yalnızlığımla
Senin yüzün yansımalı rayların üzerinden,
Trenin penceresinin camından.
Şimdi sevgilim seninle aynı küçük bir kahvaltı sofrasında olmanın bahtiyarlığını bahşetmişken bana,
Sen lokomotif ol her daim, vagon vagon bağlanırım ben sana.

Mine Yılmaz Sevinç
13 Nisan 2023
15:12