Sobalık Odun Şiiri - Kasım Kobakçı

Ormanlardan toplandı, en kalın meşe dalı,
Evin etrafı şimdi, sağlam kalkan olmalı,
Rüzgar sertçe vursa da, deviremez bu suru,
Alev alev yanacak, sobalık odun kuru.
*
Balta sesi yankılar, kırılır sert kütükler,
Kapı önünde bekler, nöbet tutan köpekler,
Soğuk içeri girmez, kilitlendi kapılar,
Aşılmaz kalkan oldu, özenli tüm yapılar.
*
Depolara dizildi, çamlar ile meşeler,
İçerisi sıcaktır, aydınlıktır köşeler,
Dışarıda kar yağar, biz güvende bekleriz,
Sobalık odunları, yığınlara ekleriz.
*
Alevlerin gölgesi, duvara yansıyacak,
Çocukların kalbini, korkular sarmayacak,
Sıcacık odalarda, huzur nöbet tutuyor,
Tıslayan o rüzgarı, demir soba yutuyor.
*
Közlerin sıcaklığı, bir zırh gibi sarıyor,
Dışarıdaki boran, duvarları yarıyor,
Yanan her kütük ile, karanlıklar silinir,
Güvenli yuvamızın, gücü böyle bilinir.
*
Pencereler kapalı, perdeler çekilmiştir,
Zemherinin nefesi, avluya dökülmüştür,
Kordan sızan o ışık, düşmanlara gözdağı,
Sıcacık çayımızdır, sığınağın kucağı.
*
Isıtan bir muhafız, soba köşede durur,
Her bir çıtırtısında, korkuyu yere vurur,
Küllerin arasından, filizleniyor umut,
Dağılır gökyüzünden, karı getiren bulut.
*
Evin içi korunak, sarsılmaz bir kaledir,
Atılan her bir odun, ateşe meşaledir,
Bekçisidir evimin, o sönmeyen alevler,
Bu sayede yıkılmaz, buzdan kurulan devler.
*
Sobalık meşelerle, kış bize mağlup olur,
İçeriye girenler, sevgi ve huzur bulur,
Bu kalkanın altında, ailemiz güvende,
Eriyip gider ayaz, ısınan bu bedende.