Zamanın kadranı silinmiş...saat kaçı vuruyor? bilmiyorum.
Zulalarda bıraktığın aşk atıkları... işte onlarla doyuruyorum.
Biçare o eski fotoğraflarına bakıp senin;
sessizliğinde ağlıyorum..
Sitemkar,sana yürüdüğüm yollar,
Ellerimde taşıdığım o kıpkırmızı güller,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta