hayat, dudaklarımın arasından dökülen
sitemlerin yorgunluğuyla akıp gidiyor
sebepsiz, tarifsiz bir sızı alır yüreğimi
ve bulanıklaşır, anlamsızlaşır kelimeler
anlatılmak istenen ne varsa düğümlenir boğazda
akıl yorgun, bitkin bir haldedir beden
istersin bitsin bu çile
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta