Sisli Yol Şiiri - Deli Muallim

Zaman geçmiyor evde otururken.
Nasıl biter bugün, daha çok erken.
Bir şekilde öğütmeli zamanı.
Geçirdim sırtıma siyah kabanı.

Çıktım dışarı, kendimi vurdum yola.
Sis yüzünden göz ilişmiyor sağa sola.
Hayret! Hiç tanıdık gelmedi bu sebil.
Sis yüzünden yürümek ne kabil.

İlerledim belki on beş, belki yirmi hatve.
Bir ağacın altında duran bir silüet ilişti gözüme.
Yaklaşınca fark ettim. Güzelce bir nevcivan…
Beni beklemeden selam verdi göz göze geldiğimiz an.

Simâsı parlıyor, sürur var yay kaşında.
Fakat kelam bulamadım selama mukabele dışında.
Devam ettim yoluma, ilerledim kadem kadem.
Hayat yolunu işte böyle yürür Benîâdem.

Yürümeye devam ettim. Sis oldu bana zâmil.
Yol kenarında bu sefer belirdi bir şâb-ı kâmil.
Mırıldanıyor kendi kendine, etrafından gafil.
Sanki bir şeyler kaybetmiş, üstü başı sefil.

Ne ettik bir kelam ne de geldik göz göze.
Nasihat ederdim belki başlayabilseydik söze.
Anladım ki beklemek fayda etmeyecek.
Israrlı bakışıma inat beni görmeyecek.

Biraz daha ilerledim, karardı hava.
Yolun ortasında bir gölge… Heybetli ve kaba…
Yaklaştıkça irkildim. Bir adam ki gözleri soğuk, kaşları çatık…
Mağrur ve dik duruşuna rağmen belli ki ruhu yıkık.

Yolun ortasında dikti gözlerini üzerime.
Mecbur kaldım korkudan selam vermeye.
Ne selamı aldı ne bir lakırdı etti.
Sadece bir baş selamı o da iğreti…

Geçtim gittim yanından tereddütle.
Uzun süre arkama bakamadım havf ile.
İlerde bir sokak feneri göründü sisler içinde.
Altında bir bank ve bazı eşyalar muhtelif biçimde.

Yaklaştıkça belirdi üst üste dizilmiş kitaplar.
Yanlarında birkaç kalem ile bir de hokka var.
Epeydir el sürülmemiş. Üzerlerinde ince bir gubâr…
Ya terk edilmişler ya da birisi için bırakılmışlar.

Geçip gitmeye olmadı kalbim razı.
Oturuverdim defaten. İçimde tuhaf bir sızı…
Metruk kitapların üzerine attım elimi.
Artık ne kitaplar ne ben kimsesizdi.

Geldiğim yoldan gelen bir baston sesi…
Yaklaştıkça sıkışıyor göğüs kafesi.
Bulanıyor zihnim, titriyor bedenim.
Bu gelen de kimin nesi?