Sis vakti Şiiri - Musa Niyaz Erdem

Dağın eteği beyaza büründü yine,
sis, dünden kalma bir sır gibi iniyor.

Yeşil kabuklar ıslak, eller telaşlı,
bez torbalar dolarken sabah erir.

Bir çıngırak sesi geliyor dereden,
kim bilir hangi keçi, hangi yamaçtan.

Büyükannem böyle anlatırdı bu vakti,
sesler net, insanlar sisin ardında.

Toprak, terle karışık, kokusunu saklar,
her dal bir yıl, her dal bir yorgunluk.

Akşama kalan sadece boş bir torba,
ve dağın üstünde asılı kalan sis.