Ah bi bilsen seni ne çok özledim
En çok da o deniz gözlerini
Sen benim sevdiğim
Mutluyum çünkü birazdan göreceğim seni
Kalbim güp güp atıyor şimdi
Gözlerimi kapadığımda ayrılmış olsam dünyadan
acaba neyin pişmanlığı olurdu yaralı ruhumda
bir şarkı geliyor kulaklarıma
diyor benim umudum var hâla
Neden küstürdünüz beni
Benlikten bizliğe geçiştir insan olmak.
Empati yapıp kendini başkasının yerine koymak.
En güzelide bir iyiliğin içinde yer almak,
Korkmadan gerçekleri haykırmak!
Gerçekten bir misafiriz şu dünyada,
Açıldı önündeki yosun kokan yol
Esintisini getirdi ta eskilerden hiç ummadığı
Ki o karanlığa alışıktı
Ve onu ellerinden yakalayıvermişti ışık, bırakmadı
Önündeki yol uzadıkça uzadı
Bir mum yaktı adam, kendi kendine konuştu.
Gölgeler karanlık duvarlarda yalazlanıp duruyordu.
Büyüyordu elleri odayı kaplıyordu,
Açlık hissediyordu yaralı ruhu.
Çisil çisil Yağmur başladı, sonra koktu toprak.
Dinecek acılar,
Bitecek sancılar,
Sabret! sen kazanacaksın sonunda,
İyilikse mayan.
Ne demek iyilik bitti demek?
Ne hoş şey sevmek
Sevdiğine inanabilmek
Ve her sevgi ister elbette emek
İhtiyacımız olan hisli bir yürek
Ver şimdi ellerini bana
Boşuna aramayın beni şu tenha sokaklarda
Ben kaybolan biriyim kalabalıklar arasında
Az mı yüzüm düştü ezildim kaldırımlarda
Pes edecekken umudu gördüm bir çocuğun bakışlarında
Özgürlüğün tadını çıkartırım yalnız kaldığımda
Unutmak istesen de unutamazsın bazı şeyleri
Korkularının hiç yaşanmamış olmasını dilersin
Ve bazen tek kalemde silip atmak istersin her şeyi
Ama orada durur, zihninde, değiştiremezsin
Nereye kaçarsan kaç seninle birliktedir sorunlar
Seni sevdiğimi biliyorsun değil mi?
Ve okyanusu andıran o gözlerinde ki derinliği
Sen güzel bir şiirden çok daha güzeldin
Zarif ellerin bir gölde süzülen kuğuydu sanki
Sakladım senin aşkını senelerce içimde
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!