Gidince hep ardında kalır aklın
Ve keşkeler çoğalır.
İstemsiz bir pişmanlık duyarsın,
Unutmak yıllarını alır…
Yanında olunca nasıl mutlu oluyorsan
Şehirde hava biraz sisli biraz pusluydu
Ölgün ışıklar binaların camlarına vuruyordu
Batıda hava kavuniçine dönüşürken
İnsanlar evlerine doğru yol alıyordu
Sokakları çocukların sesleri son kez çınlatıyordu
Yıllardır görmediğim bi abimizdi
Adı Cevat' dı terziydi
Burnunun önüne düşerdi gözlüğü
Pek iyi pek bilgili biriydi
Geçenlerde yolum düştü
Güneş ışığı dudaklarında parıldıyordu pembe kızıl
Yanaklarında güller açıyordu tebessüm ettikçe
Gamzesi özenle işlenmiş bir oya gibiydi
Beliriyordu güzel yüzünde
Hep öyle kalsın istemiştim hep sade
Ilık bir sonbahar günü
Tepemizde solgun bir güneş
Önümüzde masmavi bir deniz
Çarpıyordu dalgaları yumuşak ve sessiz
Ne zaman böyle bir güne denk gelsem
Gülüşü bir kuş cıvıltısı gibiydi
Gamzesi pınar gözesi sanki
Ve sanki beni görebilmişti gözleri
Tüm körlere inat naif ve samimi
Çaldı göğümdeki bütün yıldızları
Saf bir sevgi içimde büyüyor
Üstüne titriyorum özenle
Onu da yaralayacaklar diye ödüm kopuyor
Kalbimin derinliklerinde yeşeriyor güvenle
Yumuşak kadifemsi bir güzel ses
Bir sis kaplamıştır şehrin varoşlarını ufuktan
Sırtında küfesiyle görünür uzaktan
Sağa sola yalpalar yorgunluktan
Her şey ekmek parası için
Daha küçük çocukları var,
Onlar için çalışmalı hiç bıkmadan
Bir çiçek açıyor küçük odamda
Sevindiriyor beni ara sıra
Hep susuyor nedense
Konuşma sırası gelince ona
Kızınca çekip gidemiyor mesala
Bir gece bir adam kendini sokağa attı
İçinde biriktirdiklerinin yoktu haddi hesabı
Sarıldı eski paltosuna hava kış ayazdı
Tutamadı artık kendini gözlerinden yaşlar aktı
Tenhaydı caddeler durmadan yürüdü
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!