Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Bu kadar üretim,
Bu kadar tüketim,
Ölenler ölüyor,
Doğanlar doğuyor,
Artmaz ve eksilmez,
Bu dünya sıkletin.

Söyleyin hangi isyankar, isyanından ne kazanmış,
Şeytanın attığı yeme, atlayan saf bir sazanmış,
Ne yarını düşünmekte, ne de düştüğü çukuru,
Kendini insan zanneden, orman kaçkını tarzanmış.

Zalimler yapar darbe,
Girerler halkla harbe,
Onların amaçları,
Ne varsa girsin cebe.

Fıtrata tabi hayvanlar,
Tabana garip tavanlar,
Yaratılan her varlığı,
Yaratanı bilen anlar.

Cehlinden bihabermiş kendini alim sanan
Sana insan olmayı öğretmedi mi anan
Tevazudan nasipsiz irtifada yerle bir
Nasıl ben alimim der, öğretmekten usanan

Kendimden çektiğimi, hiç kimseden çekmedim,
İçim beni yakarken, ele belli etmedim,
Ele anlatmak kolay, tutan sen olmayınca,
Dönüp te ben kendime, bir çift söz söyletmedim,

Dedektifler gibiyiz, el aybını ararken,

KAN KIRMIZI

Surların var upuzun
Kan kırmızı karpuzun
Sensiz dünya çekilmez
Çökük kalır omuzum

O ağlamaz demişler, bilmeden ahvalimi,
Görmeden söylemişler, od’a dönmüş halimi,
Fark edenler fark etti, dide-i giryanımı,
Ben nasıl anlatayım, feryad-ı figanımı,

Hadi git artık, gideceksen

Hadi git artık, gideceksen,
Bakma akan gözyaşlarıma,
Yokluğuna dayanacağım,
Ne yapayım,

Karayiplerde bir ada, adı Haiti,
Evlerde ne duvar kalmış, ne de bir çatı,
İki yüz binin üstünde, kayıp var orda,
Çoğununda mezarlarda, bulunmaz kaydı,