Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Saçıma doldu aklar,
Sanmayın dünü paklar,
Onlar sünger misali,
Bütün sırları saklar.

Yüzümdeki büzgüler,

Şu ovanın düzüne,
Takılmışam izine,
Öyle bir çarptı beni,
Gözüm değdi gözüne,

Kız ne güzel nazın var,

TEŞEKKÜR EDERİM

Varlığımdan razıymış, dost dediğim insanlar,
Razılık insan için, vazgeçilmez ihsanlar,
Ben de sizden razıyım, iyi ki dostumsunuz,
Teşekkürüm var size, bana kucak açanlar.

Başkalarının niyetini bilmem bilemem, haberim olsun imanından,
Muamelesi rızaya uygun olanların, öperim tertemiz alnından.

Evrenin varlığına, tesadüf diyen fikir,
Tanrıyı tanımazlık fikrin içindeki kir,
Dönüp bakın insanın, dünyaya gelişine,
Bu düşünce insanı, asıl görmekte hakir.

Tesadüfte bilinç yok, bilinçsiz düzen olmaz,

Yüzümü çevirerek, evini kıblem yaptım,
Sırt dönerek dünyaya, yalnızca sana taptım,
Aşkın güzel yüzünü, bilirim senden kaptım,

Ben seni seviyorum, talebim yalnız sana,
İzin ver de seveyim, ben seni kana kana,

Aşkı bulan kaybetmez,
O varlığın sebebi,
Seven insan aybetmez,
O terk etmez edebi.

Kaçmaya kaçtı uykum, bilmem nereye gitti,
Bildiğim bir şey vardır, o da beni terk etti.

Hayatın tek silgisi tevbedir,
Tevbeden uzak kalmak hebadır.
Tevbeyi kullanan felah bulur,
Aksi de cehenneme gebedir.

Bir teselli isterim yıkılmadan umudum
Derdim bana zehirdir içerim yudum yudum

Umudumu yıkana gönlümü karartana
Nasıl sevgilim derim gidip elin olana